Rikkyo Universiteit in Saitama, Japan, bood een Kortlopend Intensief Japans Programma aan waar ik aan deelnam. De cursus was ontworpen om studenten onder te dompelen in de Japanse taal en cultuur. Drie weken aan taalcursussen, culturele lezingen en gave excursies, allemaal aangevuld met optionele culturele evenementen voor extra verdieping. Eén aspect dat ik bijzonder fascinerend vind aan Japan, is [animisme], het idee dat alles een geest bevat, van rotsen en bomen tot dieren. Dit geloof is diep geworteld in de Japanse cultuur en heeft geleid tot een rijke folklore en legendes.

Veldonderzoek 👻

De eindopdracht voor deze cursus was een klein onderzoeksproject. Voor deze presentatie hield ik me voornamelijk bezig met desk-research, maar dit had ik afgerond met een wat ontevreden gevoel. Achteraf wilde ik dit uitbreiden door ook een beetje veldonderzoek te doen. Met een grote passie voor Japanse urbanlegends en een liefde voor het paranormale, gewapend met een smartphone en een notitieblok, spoorde ik overdag een griezelige plek op en observeerde ik die nachts. Alleen. In een vreemd land. Ik bedoel, wat kan er misgaan?

Shakuji park

Dit avontuur begon toen ik de volgende pagina online vond na wat zoeken op het internet: [Shakuji Park]. De pagina vertelt het verhaal van prinses Teruhime, een geest die het park spookt. Het verhaal gaat als volgt: Teruhime was een prinses wiens vader een strijd tussen clans had verloren. Op een gegeven moment werd de vader in het nauw gedreven, dus nam hij hun familie-erfstuk en liep de vijver bij het kasteel in, waar hij zichzelf verdronk. De prinses, die achterbleef, was zo overmand door verdriet dat ze zichzelf ook in de vijver verdronk. Er werd een grafheuvel voor haar gemaakt (Himetsuka Mound), maar blijkbaar heeft ze geen rust, want in moderne tijden beweren mensen dat je het gezicht van de vrouw kunt zien wanneer je naar de vijver kijkt. Of dat je haar door het park kunt zien lopen, je stalkend. Het verhaal was intrigerend, en ik besloot erheen te gaan om te kijken of ik haar kon vinden.

muddy_meadows.jpg

Ik arriveerde daar toen het nog licht was. Aanvankelijk was ik een beetje teleurgesteld, omdat de zogenaamde "vijver" meer leek op een ondiepe modderpoel. Maar toen ik dieper het park in trok, veranderde de sfeer. De bomen werden dichter, de schaduwen langer, het water verscheen. En plotseling kwam een grote hoeveelheid kraaien tevoorschijn, ogenschijnlijk uit het niets. Ze zaten hoog in de bomen en waren overal. Ik hoorde ze krassen, alsof ze me uitlachten, of me ergens voor waarschuwden. Het voelde onwerkelijk, aangezien ik tot dan toe niet veel wild had gezien in Japan. Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen, maar ik ging door. Ik had een missie te voltooien.

Himetsuka Mound

Terwijl de zon onderging, vond ik de Himetsuka Mound. Het was een boom met een kleine shrine bovenop zijn wortels. Het was misschien gevaarlijk, maar ik wilde het van dichterbij bekijken. Ik liep naar de boom, en toen ik dichterbij kwam, schrok ik van een hard geluid. Het was een kraai, die 10 meter boven me zat. Die vond het misschien niet prettig dat ik dichter bij zijn boom kwam, maar het voelde voor mij als een waarschuwing voor iets groters. Ik had al een tijdje geen kraaien meer gezien, en nu zat er één, precies boven me, op de boom bij de grafheuvel. Ik besloot desondanks door te gaan en de shrine van dichterbij te bekijken. Het was een kleine shrine, met kleine kaarsen en offers.

thepond.jpg

Nadat ik de grafheuvel had gevonden, zonder enig teken van de prinses, besloot ik terug te gaan naar de vijver. Het was nu donker, en het water reflecteerde het maanlicht. Ik had wat te drinken en eten meegenomen en besloot dat het tijd was om te eten, dus ging ik aan de waterkant zitten. Ik opende een koud biertje en begon aan een onigiri [rijstbal]. Ik stond op het punt een slok van mijn drankje te nemen toen ik iets over de vijver zag bewegen. Ik pakte mijn telefoon en begon te filmen. Ik hoopte een glimp van de prinses op te vangen, maar ik zag haar niet specifiek. Ik zag echter wel iets anders. Ik zag een licht, reflecterend in het water. Het bewoog, en het was behoorlijk fel.

Ik zit hier niet om je te vertellen dat het zien van een onverklaarbaar licht in het water bewijs is van het bovennatuurlijke. Eerlijk gezegd zou je me kunnen vertellen dat het iemand was met een zaklamp, die zijn hond uitliet in het park, en dat zou volkomen redelijk zijn. Maar de ervaring was interessant, aangezien ik het licht niet een logische route langs een pad zag volgen. Het was er gewoon, bleef op zijn plek, en toen was het weg. Ik heb het water ook talloze keren gecontroleerd, op zoek naar tekenen van de prinses, maar behalve het licht op de video vond ik niets wat als paranormaal beschouwd kon worden.

Uiteindelijk zag ik geen prinses, maar ik zag wel iets. Ik weet niet zeker wat het was, of het een spook, een geest, of gewoon een persoon was. Maar het was iets dat ik niet volledig kan verklaren. En uiteindelijk is dat precies wat ik zocht!

Mijn interesse in het bovennatuurlijke is er altijd geweest, maar dat is niet omdat ik zelf een vast geloof in spoken heb. Ik ben echter wel erg geïnteresseerd in hoe paranormale overtuigingen worden gevormd en geuit. Mijn nieuwsgierigheid komt voornamelijk voort uit de interessante verhalen die mensen vertellen.

Deze kleine studie leidde me uiteindelijk tot het kiezen van een onderwerp voor mijn masterscriptie, dat ging over de representatie van spookgeloven binnen Large Language Models.